இந்திய ரயில்வேயில் அதிக வருமானம் எது தெரியுமா?

Getting your Trinity Audio player ready...

இன்று இந்திய ரயில்வே உலகளவில் 4வது பெரிய ரயில்வேகாக உள்ளது

இந்திய ரயில்வேயில் அதிக வருமானம் ஈட்டும் ரயில் எது என்பதை பற்றி இந்த கட்டுரையில் தெரிந்து கொள்ளலாம். 1853-ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட இந்திய ரயில்வே, உலகின் நான்காவது பெரிய ரயில்வே நெட்வொர்க் ஆகும். இது நாடு முழுவதும் பரவி, பல பகுதிகளை இணைக்கும் வலிமையான போக்குவரத்து அமைப்பாக உள்ளது. ரயில்வே பயணிகள் மற்றும் சரக்கு போக்குவரத்து சேவைகளை வழங்குகிறது.

பயணிகள் சேவைகளில் பிரபலமான ரயில்கள்:
ராஜ்தானி, சதாப்தி, துரந்தோ மற்றும் வந்தே பாரத் எக்ஸ்பிரஸ் போன்ற விரைவு ரயில்கள் மிகவும் பிரபலமானவை. இந்த ரயில்கள் வருடத்துக்கு மில்லியன் கணக்கான பயணிகளுக்கு சேவை வழங்குகின்றன.

வருமானத்தில் முக்கிய பங்கு:
இந்திய ரயில்வே தனது மொத்த வருவாயில் பெரும்பகுதியை சரக்கு போக்குவரத்து மூலம் ஈட்டுகிறது. அதே நேரத்தில், டிக்கெட் விற்பனையும் முக்கிய வருமான ஆதாரமாக விளங்குகிறது. சராசரியாக 46% தள்ளுபடியில் டிக்கெட்டுகள் வழங்கப்பட்டாலும், ஆண்டுதோறும் மொத்தம் ரூ.56,993 கோடி மானியங்கள் பயணிகளுக்கு வழங்கப்படுகிறது.

அதிக வருமானம் ஈட்டிய ரயில்:
இந்திய ரயில்வே தரவுகளின்படி, பெங்களூரு ராஜ்தானி எக்ஸ்பிரஸ், அதிக வருமானம் ஈட்டிய ரயிலாக 2022-23 நிதியாண்டில் பெயர்பெற்றது.

1969-ஆம் ஆண்டு அறிமுகமான இந்த ரயில், டெல்லியில் உள்ள ஹஸ்ரத் நிஜாமுதீன் நிலையம் மற்றும் கேஎஸ்ஆர் பெங்களூரு சிட்டி ஜங்ஷன் ஆகிய இடங்களை இணைக்கிறது.

இந்த ரயில் 2022-23 நிதியாண்டில் 509,510 பயணிகளை ஏற்றிச் சென்று, மொத்தம் ரூ.1,760.67 கோடியை வருவாயாக ஈட்டியது.

மற்ற ராஜ்தானி ரயில்கள்:

• சீல்டா ராஜ்தானி எக்ஸ்பிரஸ்:
  டெல்லி மற்றும் கொல்கத்தாவை இணைக்கும் இந்த ரயில், 2022-23-ஆம் ஆண்டில் 509,164 பயணிகளை ஏற்றி, ரூ.1,288.17 கோடி வருவாய் பெற்றது.
• திப்ருகர் ராஜ்தானி எக்ஸ்பிரஸ்:
  அசாமின் திப்ருகர் மற்றும் டெல்லியை இணைக்கும் இந்த ரயில், 474,605 பயணிகளை ஏற்றி, ரூ.1,262.91 கோடி வருமானம் ஈட்டியது.

இந்த தகவல்கள், இந்திய ரயில்வே எப்படி பல்வேறு விரைவு ரயில்களால் அதிக வருவாய் ஈட்டுகிறது என்பதற்கான சான்றாக விளங்குகின்றன.

வரலாறு

1855 இல் தானே அருகே குறுகிய தாணே ரயில்வே வாகனம்

1871 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் ரயில்வே நெட்வொர்க், கல்கத்தா, பம்பாய் மற்றும் மெட்ராஸ் மற்றும் டெல்லி ஆகிய அனைத்து முக்கிய நகரங்களும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன
இரயில் போக்குவரத்திற்கான திட்டம் முதன் முதலில் 1832-ல் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. எனினும் அடுத்த பத்தாண்டுகளுக்கு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை.
இந்தியாவில் முதல் ரயில் 1837 இல் செங்குன்றம் முதல் சிந்தாதிரிப் பேட்டை பாலம் வரை ஓடியது. இது ரெட் ஹில் ரெயில்வே என்று அழைக்கப்பட்டது, மேலும் வில்லியம் ஏவரி தயாரித்த ரோட்டரி நீராவி என்ஜினியரைப் பயன்படுத்தியது. இந்த இரயில்வே சர் ஆர்தர் கோட்டனால் கட்டப்பட்டது மற்றும் சென்னை நகரத்தில் சாலை-கட்டுமான பணிக்கான கிரானைட் கற்களை கொண்டுசெல்ல முக்கியமாக பயன்படுத்தப்பட்டது.
1844-ல் அப்போதைய கவர்னர்-ஜெனரலான ஹார்டிங்கே பிரபு என்பவர் தனியார் இரயில் போக்குவரத்தினை தொடங்க அனுமதித்தார். இரண்டு புதிய நிறுவனங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. கிழக்கிந்தியக் கம்பனியானது அவற்றுக்கு உதவக் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆங்கிலேய முதலீட்டாளர்களின் ஈடுபாட்டினால் சில ஆண்டுகளிலேயே நிறைய இரயில் நிறுவனங்கள் தோன்றின.
1845 ஆம் ஆண்டில், கோதாவரி மீது அணை கட்டுவதற்கு கற்கள் வழங்குவதற்காக பயன்படுத்தப்பட்டது ராஜமுந்திரி இல் தவுலேஸ்வரம் கோடாரிய அணை கட்டடம் இரயில்வே கட்டப்பட்டது.
1851 ஆம் ஆண்டில் சோலனி அக்யுடுட் ரயில்வே கட்டப்பட்டது ரூர்கி, ஒரு பிரித்தானிய அதிகாரி பெயரிடப்பட்ட தாம்சன் என்ற நீராவி என்ஜினியால் இழுக்கப்பட்டது. சோலனி ஆற்றின் மீது ஒரு நீர்வழி (பாலம்) நீர்வழங்கல் கட்டுமானத்திற்கான கட்டுமானப் பொருட்களை அது பயன்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
இந்தியாவின் முதல் பயணிகள் இரயில், 16 ஏப்ரல் 1853 அன்று மும்பைக்கும் தானேவுக்கும் இடையே இயக்கப்பட்டது.[6] அப்பாதையின் நீளம் 34 கிலோ மீட்டர்களாகும்[7]. ஆங்கில அரசு, தனியார் இரயில் போக்குவரத்தினை வணிக ரீதியாக ஊக்குவித்ததன் காரணமாக நிறைய நிறுவனங்கள் துவங்கப்பட்டன. திட்டம் நிறைவடைந்த பின் அரசாங்கத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் அது வரும். எனினும் நிர்வாகத்தினை தனியாரே நடத்தினர்.
1880-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் இந்த வலையமைப்பானது சுமார் 14,500 கி.மீ. நீளம் கொண்டிருந்தது. இவற்றில் பெரும்பகுதியானது நாட்டின் மூன்று முக்கிய நகரங்களான மும்பை, கொல்கத்தா, சென்னை ஆகியவற்றிலிருந்து நாட்டின் உட்பகுதியை இணைத்தது. 1895-ல் இருந்து இந்தியா இரயில் எஞ்சின்களை சொந்தமாக தயாரிக்க ஆரம்பித்தது. மேலும் 1896-ல் உகாண்டா இரயில்வேயினை தொடங்க இந்தியா பொறியாளர்களையும் இரயில் எஞ்சின்களையும் அனுப்பியது.
தற்போதுள்ள ஆந்திரப் பிரதேசம், ஒரிசா, ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களில் முன்பிருந்த இராச்சியங்கள் தங்களுக்கென இரயில் அமைப்புகளை ஆரம்பித்தன.
1901-ம் ஆண்டு இரயில்வே வாரியம் அமைக்கப்பட்டது எனினும் அதனுடைய அதிகாரங்கள் வைசிராய் கர்சன் பிரபுவிடமே இருந்தன. இந்த இரயில்வே வாரியம் அரசின் வணிக மற்றும் தொழில் துறையின் கீழ் இயங்கியது. இதில் மூன்று உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். இந்திய இரயில்வே ஊழியர் (தலைவர்), இங்கிலாந்து நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு இரயில்வே மேலாளர், மற்றும் ஒரு இரயில்வே நிறுவனத்தின் முகவர் ஆகியோர் அவர்கள். வரலாற்றில் முதன்முறையாக இரயில்வே லாபம் ஈட்டியது.
1907-ம் ஆண்டு ஏறத்தாழ அனைத்து இரயில் நிறுவனங்களும் அரசினால் கையகப்படுத்தப் பட்டன. அதற்கு அடுத்த ஆண்டு மின்சார இரயில் அறிமுகப்படுத்தப் பட்டது. முதல் உலகப்போரின் காரணமாக ஆங்கில அரசு இந்தியாவிற்கு வெளியில் இரயில்வேயினை இயக்கியது. இதனால் போரின் முடிவில் இரயில்வே மோசமான நிலையில் இயங்கியது. இதனால் 1920-ல் அரசு, இரயில்வே நிதியினையும் அரசின் மற்ற வருவாயினையும் தனியாகப் பிரித்தது.
இரண்டாம் உலகப்போரின் போது இரயில்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கு திருப்பி விடப்பட்டன. 1947-ல் இந்தியா விடுதலை அடைந்த போது இரயில்வேயின் பெரும்பகுதி, அப்போது புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பாகிஸ்தான் நாட்டுக்குச் சொந்தமானது. முந்தைய இந்திய சமஸ்தானங்களின் 32 இரயில் அமைப்புகள் உட்பட மொத்தம் 42 இரயில் அமைப்புகள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு அதற்கு இந்திய இரயில்வே என்று பெயரிடப்பட்டது.
1951-ல் இரயில்வே அமைப்பு முறை கைவிடப்பட்டு அவை மண்டலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டன. இந்திய இரயில்வேயில் 1952-இல் மொத்தம் 6 மண்டலங்கள் இருந்தன. இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றத்தின் காரணமாக இரயில் இயந்திரங்களை சொந்தமாக தயாரிக்க ஆரம்பித்தது. 1985-ல் நீராவி இரயில் இயந்திரங்கள் பயன்படுத்துவது நிறுத்தப்பட்டது. 1995-ல் இரயில் முன்பதிவு முழுவதும் கணினி மயமாக்கப்பட்டது.